Ich bin kunst!
Hier het gedigje, nu in leesbare versie. Fijn toch, niet dan?
I
het was in een vlaag
van verstandsverbijstering wellicht
dat mij overviel
het wonder van de dauwbedruppelden
en van glinsterstipjes in haar ogen
gelukkig, bovenwonder,
herkeerde ik tot mijzelf
en de smaak van bloed op mijn lippen
II
zo op zo’n zonvergeten middag
getekend door grijsschakeringen
beginnen wij de pelgrimage
voorbij het zwart, langs de vragen ook
waar met blijdschap wordt ontvangen
de traagheid en de ademtocht
liefde tot het geluid
op-brekend aan het einde van
de vlucht is gesmaakt
III
zo ijverend, wij, de schaduwen van nooitgedronken druppels
zo vallende, wij
