Verslaving
Dinsdagochtend half elf.
Je weet wat er gaat gebeuren.
Niets.
Toch doe je het.
Je drukt de tv aan.
En gaat zitten.
Koffie links.
Boterhammen rechts.
Krant in het midden.
Dan begint het.
Mooie wegen.
Groen landschap.
Kabbelende beekjes.
Leuk voor een weekje uit, denk je.
Er gebeurt niets.
Slokje koffie.
Hapje brood.
Blik in de krant.
Er gebeurt niet.
179 renners fietsen door Frankrijk.
Geel, groen, wit, bolletjes.
Kleurrijk beeld.
Er gebeurt niets.
De cols doemen op, zegt Mart.
Het wordt zwaar vandaag, zegt Herbert.
De Pyreneeën zijn altijd zwaar, zegt Steven.
Renners peddelen en babbelen wat.
Mart: ‘Ze doen het rustig aan’.
Herbert: ‘Ze moeten ook nog ver’.
Steven: ‘Het wordt zwaar vandaag’.
‘Logisch dat ze het rustig aan doen’.
‘Ja, want het is nog ver’.
‘En het wordt straks heel zwaar’.
Half twee.
Er is nog niets gebeurt.
Zoals altijd bij een lange bergrit.
179 renners schuiven door Frankrijk.
De tv zendt het uit.
Waarom?
Waarom zo vroeg?
Waarom zit ik te kijken?
En de volgende keer weer?
bron onbekend
Hoera, de Tour is er weer!
